Głównym zadaniem skargi pauliańskiej jest ochrona wierzyciela w momencie niewypłacalności dłużnika. Ściślej rzecz biorąc wiąże się to z uzyskaniem korzyści majątkowej przez osobę trzecią na skutek czynności prawnej dłużnika przy jednoczesnym pokrzywdzeniu wierzycieli. Wtedy to każdy z wierzycieli ma prawo żądać uznania tej czynności bezskuteczną w stosunku do niego. Warunkiem koniecznym jest jednak to, by dłużnik działał świadomie i z zamiarem pokrzywdzenia wierzycieli. Innymi słowy, nie tylko dłużnik wiedział, co robi, ale świadomość calowego lub nie pokrzywdzenia miały również osoby trzecie.
Kiedy i komu przysługuje skarga pauliańska?
Skarga pauliańska przysługuje w przypadku, gdy dłużnik stał się niewypłacalny bądź stał się niewypłacalny w stopniu jeszcze większym niż był wcześniej. Chodzi o odzyskanie pieniędzy z majątku wyprowadzonego przez dłużnika. Skarga pauliańska przysługuje zatem wierzycielom, którzy pragną odzyskać swoją należność od dłużnika, który świadomie wyprowadził swój majątek.
Dodatkowa odpowiedź
Konstrukcja skargi paulińskiej związana jest z umożliwieniem wierzycielowi dochodzenia swoich praw, na przykład w sytuacji gdy dłużnik zbył rzecz należącą do niego na rzecz osoby trzeciej. Konsekwencją takiej transakcji jest szkoda poniesiona przez wierzyciela, a nieuprawniony zysk zarówno dla dłużnika jak i dla nowego nabywcy, który najczęściej kupuje taką rzecz po zaniżonej cenie. Jeżeli ten nabywca posiadał wiedzę o tym, że sprzedawca czyli dłużnik nie miał prawa zbyć tej rzeczy lub mógł posiąść taką wiedzę, a mimo tego w sposób przemyślany nabył ten przedmiot, wtedy wierzyciel może złożyć skargę paulińską i dochodzić swoich praw. Najczęściej do takiej sytuacji dochodzi wtedy gdy dłużnik chce zataić swój majątek i wyprzedaje go narażając wierzyciela na straty.
